Początki parafii panewnickiej

Z latami Panewniki przeistaczały się w wielki ośrodek życia religijnego. Po konsekracji kościoła stały się celem licznych pielgrzymek, m.in. bractw kościelnych. Największe rzesze wiernych gromadziły odpusty Porcjunkuli i św. Ludwika IX króla, patrona panewnickiej świątyni.

Ojciec gwardian Wilhelm Rogosz sprowadził do Panewnik w 1913 r. relikwie św. Męczenników - biskupów Romana i Ptolemeusza oraz towarzyszy. Ustalono wtedy, że nie będzie się tworzyć oddzielnej parafii w Panewnikach, natomiast od 1914 r. franciszkanie przejmą duszpasterstwo wiernych z Panewnik, Piotrowic, Ligoty i okolic.



Od tej pory przy kościele można było zakładać bractwa religijne i organizować pielgrzymki. Naprzeciwko klasztoru utworzono cmentarz gminny.

Franciszkanie, kultywując tradycję swojego zakonu, każdego roku w grudniu, przypuszczalnie od r. 1908, ustawiali stajenkę bożonarodzeniową. Adoracja przy żłóbku ściągała zawsze do kościoła w Panewnikach tłumy wiernych. W okresie świąt stajenka betlejemska co roku gromadzi w każdą sobotę i niedzielę wiernych diecezji katowickiej według różnych stanów, m.in.: kobiety, mężczyzn i dzieci, chóry kościelne, młodzież i chorych.



W czasie pierwszej wojny światowej klasztor nie mógł normalnie funkcjonować. Poległo wtedy czterech franciszkańskich duszpasterzy polowych, ponadto odnotowano wiele innych strat. Po wojnie nastał okres powstań i niepokojów. Sytuacja klasztoru ustabilizowała się dopiero około roku 1920.

Z powodu wzrostu liczby ludności w gminie Piotrowice odłączono tę gminę od stacji duszpasterstwa w Panewnikach tworząc w 1930 r. zaczątek nowej parafii. W r. 1934 duszpasterstwo prowadzone przez zakonników zyskało status parafii dla gmin Panewniki i Ligota. Jej administratorem został o. Karol Bik. Granice tej parafii przetrwały aż do 1951 r. kiedy to utworzono na tym terenie odrębną parafię Katowice - Brynów.

Franciszkanie jako propagatorzy kultu męki Pańskiej wznosili stacje drogi krzyżowej na terenie sąsiadującym za klasztorem i grotą lourdzką. Z początku kalwarię tworzyły umieszczone na drewnia-nych słupach obrazy stacyjne wraz z przywiezionymi z Jerozolimy przez o. Władysława Schneidera cząstkami ziemi świętej. W 1936 r. powstał komitet Budowy Kalwarii, do którego należeli: prowincjał o. Michał Porada, budowniczy klasztoru o. Wilhelm Rogosz, budowniczy kalwarii o. Karol Bik-Zdzieszowski oraz architekt Mączyński i malarz Ligoń. W r. 1937 rozpoczęto budowę kaplic panewnickiej kalwarii. Większość z nich ukończono przed wybuchem II wojny światowej.

W związku z nadaniem kościołowi w roku 1954 tytułu "Wniebowzięcia NMP" i zaliczeniem zespołu sakralnego w Panewnikach do sanktuariów maryjnych, postanowiono zbudować wokół klasztoru 15 kaplic różańcowych. Pierwsze wykopy pod ich budowę rozpoczęto 7 maja 1955 r. Poświęcenia dokonano kolejno: części Radosnej - 21.11.1957 roku, Bolesnej - w roku 1959, Chwalebnej - 22.09.1963 roku.

Franciszkanie prowadzili duszpasterstwo także poprzez ożywioną działalność wydawniczą dysponując własną, profesjonalną drukarnią: ukazywały się periodyki "Szkoła Seraficka" i "Głos Świętego Franciszka".